|
شنبه 18 دی138921:15به قلم: سعیده موسوی ™
نمیدانم باید اسمش را چه میگذاشتم؟ولی انگار لازم بود چند جمله بدون زبان استعاره و کنایه
ادامه مطلب
دوشنبه 25 اردیبهشت13910:7به قلم: سعیده موسوی ™
به چشم های تو این بار مبتلا شده ام
میان این همه نعمت ، خود ِ بلا شده ام
ببین چگونه صدایت ، شده ترانه من ؟
شبیه ِ یک نت ِ غمگین ِبی صدا شده ام
به شور ، این دل ِ بشکسته مرا بنواز
که همچو ناله شبگیر ِ یک دعا شده ام
توشهره ای به جفاکردن وچه غم داری؟
که من ، فسانه بر باد ، از وفا شده ام
در آسمان ِ نگاهت ، به اوج پریدم
از آن زمان که به دام ِ توام ، رها شده ام
شنبه 23 اردیبهشت139121:15به قلم: سعیده موسوی ™
واژه ها همچون مذابی در گسیل این قلم
میبرندم از سکوت ِ ممتد ِبهت و عدم
شعر می بارد نگاهت روی دستان ِ دلم
می زند وقتی به تاریکی ِ چشمانم، قدم
دوشنبه 18 اردیبهشت139123:24به قلم: سعیده موسوی ™
شقایق!
این منم ، یک زن
کسی که داغ را می پرورد در خود!
و هرگز قد خمیده نیست چون تو، پای این طوفان
اگرچه گاه سرگردان
اگر چه سربه پا ویران
ولی آمیزه عصیان...
شقایق! چون تو داغم نیست در پنهان
شقایق! داغ من،
چون بیرق فتح است در دستم
شقایق! شوکران غم،
چنان کرده مرا مستم
نمیدانم چه کس هستم؟
که با او باز پیوستم
که از خویش ِ خوشم رستم...
دوشنبه 18 اردیبهشت139122:58به قلم: سعیده موسوی ™
هنوز در مستندهای قدیمی،
نمیخواهم پلنگ آهو بگیرد
هنوز میترسم از این تنگ بی آب
که در آن باز هم ماهی بمیرد...
شنبه 16 اردیبهشت13912:21به قلم: سعیده موسوی ™
قلمم
کودک ِ آزردهء معصوم ِغمین
با من خسته کمی حرف بزن
بغض هایت کمر دست مرا میشکند!
چشم هایت ،شده خود مرثیه ساکت صبر
واژه ها،شک کردند
قحطی شعر شده
قلمم حرف بزن
قهر نکن
قلمم ، نوبت بیداری توست
هیچ میدانستی
سرخی خون شهید از سیه ِجوهر توست؟
قلمم
راهبه دیر دلم
تو که مهجوری و دور
حال برگرد به من
ای تو پیغمبر عشق
بنویس آزادی
که کنون کاغذ ما
از تو اعجاز سخن میخواهد!
سه شنبه 12 اردیبهشت139122:19به قلم: سعیده موسوی ™
در حریم قدسی حسن تو عاشق گشته ام
درظهور رندی صدق تو صادق گشته ام
مستی تو ، هوشیاری را به من آموخته
سنت ِ شعر ِ تو ، آتش در دلم افروخته
...
سه شنبه 12 اردیبهشت13910:41به قلم: سعیده موسوی ™
بیگانه تر از تو به من
نزدیک تر از من به تو
این چیست؟این عشق کهن
این لحظه های نو به نو؟...
شنبه 9 اردیبهشت13916:30به قلم: سعیده موسوی ™
و من دیدم تو را
کوتاه اما ژرف...
و گرچه بین وصل ما
همیشه فاصله،چون دوستی همراه ،می آمد!
ولی چشمان ما، آغوش می گسترد یارش را...
ولی حالا
میان این ندیدن های طولانی
شده محکوم چشمانم به بیداری
به عمری خیره ماندن بر در و چشم انتظاری
بیاد آن خمارآلوده چشمانت، خماری...
و این...تاوان سنگین سیاهی های ممنوع نگاهت شد!
پنجشنبه 7 اردیبهشت139111:11به قلم: سعیده موسوی ™
میرسد یک روز آن رویای خیس
میرسد از قحطی بغض و غزل
از تکاپوهای بی انجام دل
از همان پیمان پرشور ازل
شنبه 19 فروردین139123:40به قلم: سعیده موسوی ™
جام ِ بشکسته و جامه ز می آلوده منم
مست و لایعقل و آشفته و فرسوده تنم
زاهد ِ خفته بگویید ، که برخیزد حال
که شبی شعله به شولای ریا ، برفکنم
وسوسه میکندم ، کودک مستی در سر
که کنون،شیشه تزویر،به سنگی شکنم
من که مهجور مسلمانی ِ این شهر شدم
تلخ و بیزار، از این قوم درون اهرمنم
مفتی و واعظ وعابد ، همه هم خانه هم
من ولی آتش بنشسته ، بر این انجمنم
عشق هم بازی لفظی ست چه شیرین اما
من ، همان تیشهء افسانه ای ِ کوهکنم
شنبه 19 فروردین13911:21به قلم: سعیده موسوی ™
به من واژه بیاموز
بگذار تا نام تو را
از انحنای خطوط سیاه رنگ قلمم
بیرون بیاورم
بگذار تاهم وزن اسم تو باشد
تمام قافیه های تنگ ِ بی آهنگ ِ دلم
به من شعر بیاموز
تا سرودنت یک وعده دیدار فاصله است...
چهارشنبه 16 فروردین13910:29به قلم: سعیده موسوی ™
خسته ام از این سکوت گوش آزار شما
بغض یا حرفی ، تبسم ، لااقل آیینه ها !
من حریف انعکاس بی کسی ها نیستم
یک نفر باید بیاید ، بشکند آیینه را
سه شنبه 15 فروردین139113:32به قلم: سعیده موسوی ™
داغ ترین سوگ میان دل است رفتی و صدخاطره ازهم گسست
رفتی و این غربت معصوم ماند بازهم این بغض سفالی شکست
دوشنبه 14 فروردین13910:20به قلم: سعیده موسوی ™
ما نسل به خون خفته تابوت به دستیم
در تشییع روح خودمان جمله نشستیم
رفتیم به اوجی که ندیدست طلوعی
مصلوبِ همین اوج نشینی ِ خودهستیم
عمری ز قفس های شکسته ، نپریدیم
از دام فلک، گرچه که پوسید ، نرستیم
چهارشنبه 9 فروردین13911:6به قلم: سعیده موسوی ™
مهمانی بارانست
امشب نه فروردین
هرساله چنین روزی
هم شادم و هم غمگین
همزاد بهارم من
عطر تن بارانم
تزویج نم و خاکم
هم قصه طوفانم
ازمن بنویس امشب
ای کهنه مداد من
این بارهم ازهرجا
تو باش به یاد من
تاریکی بگذشته
وهم و غم آینده
مستم کن ویک امشب
روشن شو و تابنده
مهمانی بارانست
این هدیه یار من:
باران و بهار و باد
جمع است کنار من
سه شنبه 8 فروردین13912:4به قلم: سعیده موسوی ™
میان حس و الهامم،شبی چشمان من وا شد
و دنیایی به زیبایی یک لبخند پیدا شد
رها بودم فراسوی زمان و بند اندیشه
میان مرتع و بیشه
برهنه پا به روی خاک
سرساییده برافلاک
زمین آوازها میخواند و
دریا چنگ میزد دامنش را التماس آلود
و خورشیدی شبیه زورقی رخشان،
دخیل کاشی آبی ِ چشمانش،
میان موج مستی بود
شنیدم سروها
قدقامت سبزی به گوش لاله میگویند
ودیدم بید مجنونی،
رکوعش همره تسبیح قمری گشت
و آهویی میان دشت،
با چشمان مستش رازها میگفت
با صیاد!
طبیعت، بودنش را
مملو از آوا و بس زیبا،
به صوتی صامت و گیرا،
به گوشم زمزمه میکرد
و من لبریز شوقی کودکانه،
گیج اما شاد و بی پروا
چنین دنیای پاکی را
به دستم لمس میکردم
مثال پرنیان نازک، شبیه مخملی فاخر،
تمام برگها را روی دوش هر درختی
ناز میکردم
نه اندوهی نه تشویشی
گلایه از کم و بیشی
و دنیایم شبیه سیب حوا،
وسوسه گر بود و سرخ و ساده و شیرین
بدون یک هبوط ممتد غمگین
عروجی عاشقانه داشتم
با لهجه یک بلبل شوریده تنها
و گم بودم میان خلسه ای زیبا
نمیدانم،
توگویی که بهشتی بود بس بیگانه با هر جای این دنیا
کجایش هیچ یادم نیست
فقط در خاطرم مانده،
که هرچه مینویسم را
میان رخوت چشمان تو دیدم!
همین و بس...
شنبه 5 فروردین139122:10به قلم: سعیده موسوی ™
عطرت در مشامم مانده
و آنچه که هرگز بر زبان نیاوردی،
طنین افکن گوشم...
چشمانم،رام نگاه وحشی توست
و آغوشت،
حسرت زمان برای لحظه ای تامل
سکوت هفت روزه ات
هرچه که هست،
تو را در چند قدمی ام نایاب میکند!
بودنت،
هرچند اگر هرگز نبینمت
ته نشین میکند در من عشق را
با من باش...در هر کجای این خاک، فرقی ندارد!
شنبه 5 فروردین139117:41به قلم: سعیده موسوی ™
آنچه که باید میگذشت،
گذشت...
خوشی هایش،
ارزانی خاطره بازی های خلوتت
و غم هایش،
به ماندگاری نقطه چین برفهای کوهستان...
فردایت آکنده هزار خاطره ناب!
سه شنبه 1 فروردین13917:8به قلم: سعیده موسوی ™
سکوت من و کوچه انتظار
پراز صوت قمری و سار و هزار
چه دلخوش به پژواک هرساله ایم
هوای بهار و هوای بهار
که برده هم عقل و همی آبرو
دل بی قرار و دل بی قرار
بیفکنده ما را به دام تهی
سر و صورت وچشمهای خمار
به هرسو نگه میکنم در حصار
نه بال پریدن ، نه پای فرار
چه نقشی بیفکنده بر لوح دل
قد و قامت و چشم مست نگار
چو وردی زبانم به لکنت گرفت
صنم یار و دین یار و بتخانه یار
ز نامش فلک بین که چون میکند
پریشان و شوریده اندر مدار
قیامت کند تا که بربگذرد
شبیه شمیم و نوای بهار
که گل در جنون پیرهن میدرد
به مستی بخواند،برقصد،هزار
ازین پس من و جام چشمان تو
خماران لبهای تو بیشمار...
|